Sprzedaż biletów wkrótce

  • Marszałkowska 8
  • Koncert

Hańba! | 67. „Warszawska Jesień”

24.09 22:30-23:45
25.09 22:30-23:45
  • Wykonawcy

    Zespół Hańba! (Andrzej Zamenhof, Tadeusz Król, Antoni Skwarło, Ignacy Woland)

  • Kompozytorzy

    Krzysztof Knittel, Jerzy Kornowicz, Katarzyna Dziewiątkowska, Katarzyna Krzewińska, Artur Zagajewski, Anna Ignatowicz-Glińska, Paweł Malinowski, Monika Szpyrka i Rafał Zapała

  • Autor tekstów piosenek

    Grzegorz Uzdański

  • Kurator koncertu

    Artur Zagajewski

  • Kiedy?

    24 i 25 września, godz. 22:30

  • Gdzie?

    Marszałkowska 8

Prawykonania 10 piosenek do tekstów Grzegorza Uzdańskiego skomponowanych przez Krzysztofa Knittla, Jerzego Kornowicza, Katarzynę Dziewiątkowską, Katarzynę Krzewińską, Artura Zagajewskiego (kuratora wydarzenia), Annę Ignatowicz-Glińską, Pawła Malinowskiego, Monikę Szpyrkę i Rafała Zapałę. Piosenki wykona „zbuntowana orkiestra podwórkowa <Hańba!>” znana z wystąpień punkrockowych, folkowych i klezmerskich.

Z piosenką jest pewien problem. Z jednej strony każdy ma swoje ulubione przeboje czy melodie, z drugiej zaś jest to gatunek odrzucony przez środowisko tzw. muzyki nowej czy współczesnej. Owszem, byli i nadal są kompozytorzy, którzy pisali piosenki, jednak zawsze robili to niejako na boku, okazjonalnie, równolegle z twórczością tzw. poważną. Te dwa światy się nie przenikały. Całej tej sytuacji nie pomaga też kwestia polskiej terminologii. Funkcjonowanie pojęć „piosenka” oraz „pieśń” wyraźnie podzieliło, wręcz zhierarchizowało oba gatunki, spychając ten pierwszy do roli lżejszego, prostszego, a może nawet mniej wartościowego, zarezerwowanego dla muzyki popularnej (tej lżejszej, prostszej, a może nawet mniej wartościowej…). Tak uproszczony podział, bardzo zresztą wątpliwy, aczkolwiek dający się jeszcze dziś wyczuć, można poddać dyskusji, zestawiając wybrane przykłady „poważnych pieśni” i „lekkich piosenek”. Okaże się wówczas, że sprawa nie jest tak oczywista.

Pomysł, aby podjąć taki temat na Warszawskiej Jesieni, pojawił się już kilka lat temu i regularnie powracał. W końcu nadarzył się odpowiedni moment, aby się tym zająć, co wynika z przewodniego wątku tegorocznej edycji. Początkowo idea była dość prosta – zaprosić do projektu uznany zespół specjalizujący się w wykonawstwie muzyki nowej, wybraną grupę popularnych wokalistek i wokalistów oraz grupę kompozytorek i kompozytorów. Ten pomysł szybko upadł – podobne połączenia i projekty pojawiają się co jakiś czas od wielu już lat. Nie chodziło bowiem jedynie o napisanie piosenek, ale o włączenie w to wszystko szerszych kategorii estetycznych, które charakteryzują wykonawców muzyki popularnej. Stąd pomysł, aby do projektu zaprosić cały zespół z tego kręgu i postawić przed kompozytorkami i kompozytorami nowe zadanie: napisania piosenek dla wykonawców amatorów. Musiała to być jednak grupa o bardzo wyrazistym idiomie estetycznym, brzmieniowym i ekspresyjnym. Dlatego wybór padł na Hańbę! Całą koncepcję koncertu spoiły napisane specjalnie na tę okazję teksty autorstwa Grzegorza Uzdańskiego, który doskonale wyczuł retorykę, jaką posługuje się zespół. Jednak w tej surowej prostocie nie chodziło tym razem o przeniesienie się w alternatywną rzeczywistość sprzed kilkudziesięciu lat, jak to robi konsekwentnie w swojej twórczości ta punkowo-folkowa grupa, ale umiejscowienie tematyki wierszy w dzisiejszej codzienności. W ten oto sposób doszło do bezprecedensowej sytuacji: po raz pierwszy w historii na Warszawskiej Jesieni odbędzie się koncert z piosenkami. Po prostu Hańba!

Artur Zagajewski kurator koncertu

HAŃBA!
Andrzej Zamenhof bandżo, basbandżo, śpiew
Tadeusz Król akordeon, klarnet, saksofon tenorowy
Antoni Skwarło bęben, akordeon
Ignacy Woland tuba, sakshorn, śpiew

Grzegorz Uzdański autor tekstów piosenek

Kompozytorzy

Krzysztof Knittel

ur. w 1947, studiował reżyserię dźwięku i kompozycję w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie w klasach Tadeusza Bairda, Andrzeja Dobrowolskiego i Włodzimierza Kotońskiego. Na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina i w akademiach muzycznych w Łodzi i Krakowie uczył kompozycji, instrumentacji, improwizacji interaktywnej, muzyki elektronicznej i komputerowej, prowadził warsztaty muzyki współczesnej dla jazzmanów i reżyserów dźwięku. Tytuł profesora otrzymał z rąk prezydenta RP Bronisława Komorowskiego w 2012. Od 1973 współpracował ze Studiem Eksperymentalnym Polskiego Radia; pracował też w The Center of the Creative and Performing Arts w State University of New York w Buffalo. 

Autor dzieł orkiestrowych, chóralnych, kameralnych, muzyki operowej i baletowej, instalacji dźwiękowych, wykonawca wielu utworów komputerowych i elektroakustycznych. Jego dyskografia obejmuje ponad 60 płyt. Koncertował w większości krajów europejskich, w Azji, w Ameryce Północnej i Południowej, zagrał m.in. koncerty monograficzne w Brazylii, w Czechach, w Hiszpanii, w Niemczech, w Rosji, w USA, na Węgrzech. W latach 1995–98 był dyrektorem festiwalu Warszawska Jesień, 1999–2003 prezesem Związku Kompozytorów Polskich, 2005–17 prezesem Polskiej Rady Muzycznej, 2014–18 członkiem zarządu Europejskiej Rady Muzycznej. W 2006 utworzył Międzynarodowy Festiwal Muzyki Improwizowanej Ad Libitum. W latach 2003–06 był członkiem Rady Nadzorczej Telewizji Polskiej, 2004–10 członkiem Rady Programowej Narodowej Galerii Sztuki Zachęta, 2006–22 członkiem Rady Stowarzyszenia ZAiKS. Jako dziennikarz muzyczny współpracował z „Tygodnikiem Literackim”, „Ruchem Muzycznym”, magazynem muzycznym „Studio”, programem telewizyjnym „Pegaz” i redakcją muzyki poważnej TVP.

W 1985 otrzymał nagrodę „Solidarności” w dziedzinie muzyki, w 2003 Nagrodę im. Cypriana Kamila Norwida i Nagrodę Związku Kompozytorów Polskich, w 2005 Srebrny Medal „Gloria Artis” i Złoty Medal „Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej” (z rąk Władysława Bartoszewskiego), w 2011 Medal Komisji Edukacji Narodowej, w 1998 grant Foundation for Contemporary Performance Arts w Nowym Jorku, w 2017 Gustav Mahler Kompositionspreis i Nagrodę Teatralną Miasta Gdańska za muzykę do opery Sąd Ostateczny

Współtworzył szereg grup muzyki improwizowanej: Grupę Kompozytorską KEW z Elżbietą Sikorą i Wojciechem Michniewskim (1973–75), Cytula Tyfun da Bamba Orkiester z Andrzejem Bieżanem, Mieczysławem Litwińskim i Tadeuszem Sudnikiem (1981), Niezależne Studio Muzyki Elektroakustycznej m.in. z Pawłem Szymańskim, Stanisławem Krupowiczem i Andrzejem Mitanem (1982–84), Pociąg Towarowy m.in. z Piotrem Bikontem, Markiem Chołoniewskim, Włodzimierzem Kiniorskim (1986–2017), The European Improvisation Orchestra (1996–98), Trio CH&K&K z Chołoniewskim i Kiniorskim (od 1999) oraz zespół Kawalerowie błotni m.in. z Jerzym Kornowiczem, Ryszardem Lateckim i Tadeuszem Wieleckim (od 2003). 

Wybrane utwory (od 2000): Z głębokości wołam do Ciebie, Panie…, psalmy (2000), Spielverkehrte Reise na sopran, aktora i dźwięki elektroniczne do słów Piotra Bikonta (2000), Sonaty da camera nr 8–20 dla różnych wykonawców (2000–16), Komunikaty meteorologiczne, performance z Krzysztofem Zarębskim i Zofią Knittel (2000), El maale rahamim… na chór i orkiestrę symfoniczną (2001), Pieśni Norwidowe na sopran i fortepian (2001), Negev II na głos, instrumenty perkusyjne i elektronikę (2002), Der Zirkus ist gekommen na sopran, tancerkę, flet, wiolonczelę, fortepian, fortepian preparowany i elektronikę (2003), V2R Trio na klarnet, skrzypce, fortepian i elektronikę (2003), Dotykać węża od środka, instalacja dotykowo-dźwiękowa (2003), Męka Pańska według Świętego Mateusza na głosy solowe, chór, dwoje perkusistów, orkiestrę smyczkową i elektronikę (2004), Pamiętnik z Powstania Warszawskiego na pięcioro aktorów, chór żeński, fortepian, wiolonczelę, orkiestrę symfoniczną i elektronikę do słów Mirona Białoszewskiego (2004), Koncert na klawesyn i orkiestrę (2004), … w przeciwną stronę…, muzyka elektroakustyczna (2004), Społeczne / aspołeczne, performance oraz instalacja wideo (2005), fale elektroniczne (2005), Vagante na solistów, orkiestrę i elektronikę (2005), Toccata na orkiestrę symfoniczną (2007), Tanie imitacje na flet, klarnet, fortepian, kwartet smyczkowy i elektronikę (2008), Strzępy pamięci II na dwa fortepiany, elektronikę i wideo (2007), Pory roku, instalacja dźwiękowa (2008), Chopin Air, instalacja dźwiękowa (2010), free for Windows na gitarę i elektronikę (2011), Spotkania (w dwóch niespełnionych aktach), muzyka dla Polskiego Teatru Tańca i Teatru Wielkiego w Łodzi (2011), free for(m) macwin nr 1–3, muzyka elektroakustyczna (2011–18), O tym czego nie ma na elektronikę i zespół kameralny (2012), Partita 1 (Koori) na saksofon, orkiestrę symfoniczną i elektronikę (2013), Partita II (Inuit) na flet, orkiestrę smyczkową i elektronikę (2013), AD-W2014 dla aktora, improwizujących solistów, orkiestry i chóru (2014), Jakby ich nie było czyli bunt w Królikarni, instalacja dźwiękowa (2015), Sąd Ostateczny, opera do libretta Mirosława Bujki (2017), Like a Stone dla improwizujących solistów i chóru (2017), Oneg Szabat na flet, skrzypce, wiolonczelę, chór amatorski, wideo i elektronikę (2019), Canticum profugorum, oratorium na głosy oraz instrumenty solowe, chór, chór dziecięcy, orkiestrę i elektronikę do słów Tadeusza Sławka (2020, rev. 2022), Interludia 1&2&3 na sześć głosów solowych (2020), Ballada o zabitej… na sopran solo do słów Wisławy Szymborskiej (2021), Głosy na czterech aktorów, chór kameralny, orkiestrę kameralną i elektronikę do słów Jana Polkowskiego (2021), Koncert na Przyczółku Grochowskim (2021), owady _ ptaki _ zwierzęta, utwór wokalny dla dzieci (2021), Maurycy Beniowski. Opera alternatywna do słów Macieja Wojtyszki (2022), untitled_003-023, untitled_024-044,muzyka elektroakustyczna (2022), Its just a feedback,muzyka elektroakustyczna (2023),17°C 2023.07.03na wiolonczelę i elektronikę (2023), 5,298 record na 21 instrumentów i elektronikę (2023), Gdańska nostalgia na carillon (2024).

Katarzyna Krzewińska 

kompozytorka i artystka dźwiękowa tworząca utwory instrumentalne i elektroakustyczne, muzykę teatralną oraz instalacje dźwiękowe. Absolwentka Akademii Muzycznej im. K. Pendereckiego w Krakowie oraz Akademii Muzycznej im. K. Lipińskiego we Wrocławiu. Ma na koncie współprace z takimi zespołami jak: Narodowa Orkiestra Symfoniczna Polskiego Radia, London Philharmonic Orchestra, Hashtag Ensemble, Ex Novo Ensemble, orkest de ereprijs, Berg Orchestra, Formy Żeńskie, duoAccosphere. Jej utwory były wykonywane w Polsce i za granicą podczas wielu festiwali muzycznych, takich jak: Festiwal Prawykonań, Warszawska Jesień, Wratislavia Cantans, Krakowski Międzynarodowy Festiwal Kompozytorów, Klarafestival, Festival de Wallonie, Mittelfest, Saxa kammarmusikfestival, Forfest Festival. Brała udział w LPO Young Composers Programme oraz 24th Young Composers Meeting, uczestniczyła także w ósmej edycji międzynarodowego projektu MusMA – skomponowała utwór na zamówienie Narodowego Forum Muzyki. 

W 2021 współtworzyła kolektywny utwór na zespół instrumentalny i media dla festiwalu Warszawska Jesień. W tym samym roku, na zamówienie NOSPR, skomponowała utwór #nofilter na orkiestrę symfoniczną, audio playback i live electronics, który miał premierę podczas 9. Festiwalu Prawykonań w Katowicach. Współtworzyła także eksperymentalny koncert muzyki elektronicznej Stary in Concert vol.1//: Gęste bity w Narodowym Starym Teatrze im. H. Modrzejewskiej w Krakowie, gdzie zostały wykonane jej utwory elektroakustyczne; dwa z nich w formie instalacji dźwiękowej z udziałem aktorów. W 2023 została zaproszona do udziału w międzynarodowym projekcie Renewable Music. V4 Composers for sustainability, w ramach którego skomponowała utwór na siedem instrumentów, instalację dźwiękową oraz audio playback tworzony na podstawie nagrań terenowych. 

Laureatka Stypendium Twórczego Miasta Krakowa 2024. Uczestniczka programu „Rezydencje Kompozytorskie” organizowanego przez Stowarzyszenie Polskich Muzyków Kameralistów oraz Stowarzyszenie Autorów ZAiKS. Współtworzy markę Pssst! Instruments zajmującą się tworzeniem wirtualnych instrumentów.

Wybrane utwory: beneath the surface na dwoje perkusistów i orkiestrę (2016), π na sopran i zespół instrumentalny (2017), drifting away. disappearing na zespół i pięć głosów (2018), #nofilter na orkiestrę symfoniczną, audio playback i live electronics (2021), Nowe Formy na zespół kameralny, wideo i audio playback (2021), Stary in Concert na dwoje aktorów, warstwę elektroakustyczną i instalację muzyczną (2021), Inner place na dwa akordeony (2022),green&blue | dreamin’ na zespół, audio playback i instalację dźwiękową (2024).

Artur Zagajewski

ur. w 1978 w Tomaszowie Mazowieckim. Ukończył teorię muzyki (2005) pod kierunkiem Ryszarda Daniela Golianka oraz kompozycję (2008) w klasie Bronisława Kazimierza Przybylskiego w Akademii Muzycznej w Łodzi. Studiował muzykę elektroniczną pod kierunkiem Krzysztofa Knittla. W 2012 obronił pracę doktorską w dziedzinie kompozycji pod kierunkiem Zygmunta Krauzego. Brał udział w kursach prowadzonych przez Marka Chołoniewskiego i Grażynę Pstrokońską-Nawratil. 

W 2017 jego utwór brut reprezentował Polskie Radio i zajął najwyższą lokatę na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów w Palermo (nagranie prawykonania kompozycji zarejestrowano na koncercie inauguracyjnym 57. Warszawskiej Jesieni w 2014). Był nominowany do nagrody Koryfeusz Muzyki Polskiej w kategorii „Osobowość Roku” (2017) oraz Paszportów „Polityki” (2018). 

Jest laureatem konkursów kompozytorskich, m.in. dwóch edycji konkursu BMW Crash! organizowanego przez Stowarzyszenie Zachęta Sztuki Współczesnej w Szczecinie, 48. oraz 50. edycji Konkursu Młodych Kompozytorów im. Tadeusza Bairda, III Międzynarodowego Konkursu Kompozytorskiego im. Grażyny Bacewicz w Łodzi. Dwukrotnie został laureatem statuetki Łódzkie Eureka, w 2014 jego kompozycja Stabat Mater została nominowana do Wrocławskiej Nagrody Polonica Nova, a w 2021 otrzymał nagrodę Energia Kultury. 

Jego utwory były prezentowane m.in. podczas festiwali w Belgii, Holandii, Turcji, Szwecji, Estonii, we Włoszech, Francji oraz w Polsce (Warszawska Jesień, Musica Polonica Nova, Festiwal Prawykonań, Sacrum Profanum, Festiwal Tradycji i Awangardy Muzycznej „Kody”, Poznańska Wiosna Muzyczna, Dni Muzyki Nowej, Ad Libitum, Audio Art Festival), a także m.in. w Ośrodku Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora „Cricoteka”. W 2016 został zaproszony do udziału w MusMa European Broadcasting Project, w 2019 otrzymał zamówienie Südwestrundfunk (SWR) w ramach festiwalu Donaueschinger Musitage 2020. Współpracował z Arkadiuszem Jakubikiem, Dominikiem Połońskim, Agatą Zubel, Ewą Liebchen, Łukaszem Długoszem i Agatą Kielar-Długosz, Gośką Isphording, Pauliną Wycichowską, Zorką Wollny, Piotrem Stasikiem (ich Opera o Polsce otrzymała w 2019 nominację do Polskich Nagród Filmowych „Orły” w kategorii film dokumentalny), a także z zespołami: Bang on a Can All-Stars, Orkiestra Muzyki Nowej, Kwartludium, Kwadrofonik, Kwartet Śląski, Spółdzielnia Muzyczna Contemporary Ensemble, Hashtag Ensemble, Arte dei Suonatori, Polish Cello Quartet, Małe Instrumenty, Hańba!, Radical Polish Ansambl.

Zajmuje się badaniami nad muzyką rockową, a także prowadzi wykłady i warsztaty z zakresu muzyki XX i XXI w. oraz kształcenia słuchu (był m.in. członkiem jury Festiwalu Wyobraźni Muzycznej mYear w Akademii Muzycznej we Wrocławiu). Jest autorem cyklu programów internetowych „O co w tym chodzi? Muzyka tworzona dziś”, zrealizowanych w 2021 dla Filharmonii Łódzkiej. Pracuje w łódzkiej Akademii Muzycznej oraz Zespole Szkół Muzycznych im. S. Moniuszki w Łodzi, jest też członkiem Związku Kompozytorów Polskich oraz komisji programowej festiwalu Warszawska Jesień. 

Wybrane utwory: Glassmusic-motet na zespół kameralny i ścieżkę audio (2007), TR13 na akordeon i ścieżkę audio (2005/14), Birds na akordeon, syntezator i ścieżkę audio (2008), Liście na zespół kameralny (2008), unhum na orkiestrę symfoniczną (2009), Orgadronum na chór kameralny (2009), Sceny chronofotograficzne, balet (2011), Oratorium na orkiestrę i chór mieszkańców Warszawy, koncert/performans we współpracy z Zorką Wollny i Anną Szwajgier (2011), Stabat Mater na cztery chóry mieszane i zespół instrumentalny (2012), canto na 16 muzyków (2012), EC 14 na cztery PCV tubes (2012), Nature Morte na 24 PCV tubes (2013), brut na wiolonczelę i zespół muzyki dawnej (2014), Canzona na pięć wiolonczel (2014), Mechanofaktura na zespół kameralny (2015), Drzeworyty na zespół kameralny i ścieżkę audio (2015), La città futurista na 16 amatorów i orkiestrę (2015), circulatio na akordeon, akordeon ćwierćtonowy i orkiestrę (2015), blokhaus C na obiekty dźwiękowe (2015), sculpture (from the way of the cross) na cztery wiolonczele (2016), Staloocy na dwa głosy punkrockowe i zespół kameralny (2016), Opera o Polsce (2016), Modulor na zespół kameralny (2017), Composition arithmétique na flet piccolo i ścieżkę mono (2017), Święty Boże, Święty Mocny na głos męski i orkiestrę kameralną (2018), chanson – solide na dwie marimby (2019), Pieśni konstruktywistyczne na głos żeński z perkusją i kwartet smyczkowy (2019), LA MER /watch?v=y1RpVZNSw6k na zespół kameralny (2019), ricercar na osiem wiolonczel (2019), POWERBIT! do fragmentów Innych ludzi Doroty Masłowskiej na głosy, toy pianos i syntezator (2019), Muzyka madrygałowa na chór sześciogłosowy i sześć instrumentów (2019), Koncert na dwa flety i orkiestrę (2019), EUR (post cold wave new synth romantic punk) na zespół kameralny (2020), Danses polonaises na dwa fortepiany, dwa syntezatory i ścieżkę audio (2020), und nur dieser Wind na orkiestrę (2021), 7 na zespół kameralny (2021), Tired with all these, for restful death I cry” na orkiestrę kameralną i wideo (2022), Danses polonaises na dwa fortepiany, dwa syntezatory i ścieżkę audio (2022), […]! na zespół kameralny i audio playback (2023), Drzewo życia na głos żeński i zespół kameralny (2023), LOVE LOVE LOVE LOVE na pianistę, perkusistę i audio playback (2023), znikło już słońce na orkiestrę kameralną (2024), 4 pieśni do wierszy Chavy Rosenfarb na głos męski i zespół kameralny (2024).

Anna Ignatowicz-Glińska 

kompozytorka, doktor habilitowana sztuk muzycznych, absolwentka studiów kompozytorskich na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie w klasie Włodzimierza Kotońskiego (doktorat u Stanisława Moryty). Improwizacji fortepianowej uczyła się u Szabolcsa Esztényiego. Pracuje na stanowisku adiunkta w macierzystej uczelni, działa również na rzecz przybliżania sztuki kompozycji uczniom szkół średnich. Jest laureatką nagród i wyróżnień oraz jurorką konkursów kompozytorskich i wykonawczych. Udziela się w strukturach Związku Kompozytorów Polskich i Stowarzyszenia Autorów ZAiKS.

Komponuje utwory na zróżnicowane składy wykonawcze, z przewagą kameralnych. Szczególnie liczne są w jej dorobku obsady perkusyjne i wokalno-instrumentalne (w tym utwory do własnych tekstów). Jej kompozycje są prezentowane podczas koncertów i festiwali, nagrywane na płyty i wydawane drukiem (NORSK Musikkforlag/Oslo, Chopin University Press). Wiele utworów skomponowała dla zaprzyjaźnionych, wybitnych wykonawców – wśród nich są m.in. Katarzyna Myćka (marimba), duet Magdalena Kordylasińska-Pękala i Miłosz Pękala (instrumenty perkusyjne), Joanna Freszel (sopran), Aleksandra Resztik (sopran), duet Paweł Gusnar (saksofon) i Alina Ratkowska (klawesyn), Agata Sapiecha (skrzypce, zespół muzyki dawnej). Jest również autorką i współautorką aranżacji symfonicznych projektów Kapeli ze Wsi Warszawa, w której gra jej mąż Piotr Gliński. 

Wybrane utwory (od 2014): To nie jest coś, co można opowiedzieć do tekstu własnego na sekstet wokalny (2014), Skotopaska I: Małmazja świeci do tekstu własnego na chór mieszany a cappella (2014), Tylko spójrz… na fortepian (2014), Sonet 116 do słów Wiliama Szekspira na sekstet wokalny (2015), 1 z 70 na 70. urodziny ZKP na dwie perkusje i dwa fortepiany (2015), Magazyn Mód Damskich i Męskich – Warszawie, której już nie ma i Warszawiakom, którzy żyją w mej pamięci na trzy perkusje, kwartet smyczkowy i kontrabas (2015), Poza ciszą – pamięci Pawła Buczyńskiego na klawesyn (2015), Postludium na marimbę (2015), Refleksy / Reflections na marimbę, skrzypce, wiolonczelę, kontrabas i fortepian (2015/16), Kamienna mozaika / Stone mosaic na wibrafon (2016), MarganA na perkusję solo (2016), Trudne pytania na sopran i fortepian, do tekstu własnego (2016), …et non est pacis na dwa fortepiany i dwie perkusje (2017), Korowód na organy, na cztery ręce (2017), Po trzykroć… na saksofon sopranowy i klawesyn (2017), Koncert podwójny/Double Concerto na dwie marimby i orkiestrę smyczkową (2017), Oj, ty Janie Sobótkowy,opracowanie pieśni tradycyjnej z Podlasia na czterogłosowy chór mieszany i orkiestrę kameralną (2017), Swiaty Jure, Ryhore, opracowanie pieśni tradycyjnej z Podlasia na dwa głosy białe i sześciogłosowy chór mieszany (2019), Agnus Dei – tribute to Krzysztof Komeda na zespół wokalny/chór kameralny (2019),Suita polska na marimbę (2019), Sound of shining (wersja na kwintet dęty blaszany, 2019; wersja na marimbę i wiolonczelę, 2022), Lux aeterna na 10-głosowy chór mieszany i marimbę (2019), Woda przyjdzie, pójdzie woda… aranżacja utworówKapeli ze Wsi Warszawa na orkiestrę symfoniczną (2021), Prolegomena do Lema,trio na saksofon altowy, akordeon i fortepian (2021), Trzy pieśni do słów Zuzanny Ginczanki na sopran i fortepian (2021), Kwiaty polskieCantata da camera do słów Juliana Tuwima na sopran, mezzosopran, tenor, skrzypce, wiolonczelę i fortepian (2021), Apotropeion,triona flet, altówkę i fortepian (2022), FlaMar na flet i marimbę (2022), Prawiesonata na saksofon sopranowy i klawesyn (2022), Pięć Tajemnic Chwalebnych Różańca na skrzypce barokowe i zespół instrumentów dawnych (2022), Myśloślad I wersja na saksofon altowy, skrzypce i fortepian (2022), 4 nowele na kwintet klarnetowy (2023), 5 szkiców tanecznych na marimbę, kotły i orkiestrę kameralną (2023), Trzy pieśni na sopran, flet i fortepian, do tekstów własnych (2024), Czekając na zorzę polarną na saksofon altowy i organy (2024).

Monika Szpyrka

kompozytorka ur. w Krakowie w 1993. Jej zainteresowania twórcze skupiają się wokół wątków ukrycia, mikroskopu akustycznego oraz metod wzajemnego przenikania się prostoty i złożoności. 

Ukończyła program solistyczny z kompozycji w Królewskim Konserwatorium Muzycznym w Aarhus pod kierunkiem Juliany Hodkinson, Nielsa Rønsholdta oraz Simona Steena-Andersena. Studiowała kompozycję oraz teorię muzyki w Akademii Muzycznej im. K. Pendereckiego w Krakowie. W 2023 obroniła tam doktorat pod kierunkiem Anny Zawadzkiej-Gołosz. 

Utwory Moniki Szpyrki były wykonywane na koncertach w Polsce i za granicą, m.in. w ramach Klang Festival w Kopenhadze, Spor i New Music for Strings w Aarhus, MaerzMusik, Heroines of Sound, Frequenz, PRISM, NEOARTE, Warszawskiej Jesieni, Sacrum Profanum, Musica Electronica Nova, Musica Polonica Nova, Międzynarodowych Wakacyjnych Kursów Nowej Muzyki w Darmstadcie, Festival Aktuelle Musik w Norymberdze, YCM w Apeldoorn. Artystka współpracowała z takimi zespołami i wykonawcami jak: Aarhus Sinfonietta, Duo van Vliet, E-MEX Ensemble, Ensemble Modern, Gośka Isphording, Kompopolex, KNM Berlin, Lutosławski Quartet, Małgorzata Walentynowicz, Matthias Geuting, NJYD Quartet, Orkest De Ereprijs, Orkiestra Muzyki Nowej, Ostravská Banda, Spółdzielnia Muzyczna Contemporary Ensemble. Uczestniczyła również w warsztatach Donaueschinger Musiktage Next Generation i SYNTHETIS. 

Jest laureatką Stypendium Twórczego Miasta Krakowa (2023), Stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego dla najlepszych studentów (2017), a także stypendium Sapere Auso (2017/18) i Stypendium Popierania Twórczości duńskiego funduszu Koda Kultur (2018, 2022). W 2022 jej kompozycja Part among Parts reprezentowała Polskie Radio i zajęła pierwsze miejsce w kategorii „Młodzi kompozytorzy” na 68. Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów w Palermo.

Wybrane utwory: Raster1 na organy solo (2014), Oscylacje Inercyjne na trio fortepianowe (2014), Linia delimitacyjna pomiędzy bryłą a pustką na dwie perkusje i orkiestrę smyczkową (2015), Rzeźba rewersyjna na organy, dwa pozytywy i perkusję (2015), Irradiacja na waltornię, harfę, akordeon i altówkę (2015), Hypnagogic hallucinations na perkusję, fortepian, skrzypce i gitarę basową (2015), Bug report na klarnet basowy, harfę, perkusję i wiolonczelę (2016), Instrument fall Ready-To-Wear 2016 na elektryczną gitarę, perkusję, audio playback, wideo i kostiumy (2016), Rotacja pirochloru na perkusję i osiem kontrabasów (2016), 301.6/301.8 na flet basowy i klarnet basowy (2016), zero waste tip 1: dont waste your music na sampler (2017), Instrument spring Ready-To-Wear 2017 na flet, perkusję, akordeon, audio playback, wideo i kostiumy (2017), Count to 10 na 14 instrumentów i dwa soprany (2017), collect.consume.repeat na kwartet perkusyjny i audio playback (2018), Useful Statistics na orkiestrę (2018), No-body na kobiecy głos i sampler (2019), are there hidden figures? na kwartet smyczkowy, wideo i elektronikę (2018/19), the problem that has no name: 1 na klawesyn i audio playback (2019), Globus Histericus na amplifikowane kobiece gardło i audio playback (2020), Bend and Rise na wiolonczelę i audio playback (2020), Partes Corporis album koncepcyjny (2020), Unhelpful Thinking Styles na akordeon, altówkę, audio playback i projekcję świetlną (2020), Zoom in/dolly out na zespół, audio playback i projekcję świetlną (2020), Simple Amplifying Motion na orkiestrę (2020), The Sound of Plastic na amplifikowany kostium i audio playback (2020), self-(un)winding na flet basowy, klarnet basowy, fortepian/sampler, perkusję, skrzypce, wiolonczelę (2021), Corridors in the Mind na organy solo i sampler (2021), Part among Parts na orkiestrę kameralną i akordeon solo (2021), Przestrzenie odcięcia na klarnet, perkusję, fortepian, wiolonczelę i elektronikę (2021), In Constant Rapid Collisions — warstwa elektroakustyczna (2021), Angle of Reflection na perkusję, gitarę basową, akordeon i elektronikę (2022), sustainable music na flet, saksofon altowy, gitarę, perkusję, obiekty (2022), SZERLIT na fortepian, akordeon i audio playback (2022), Regrowing na flet, klarnet, fortepian/sampler, skrzypce i wiolonczelę (2023), MIKROSKOPIA, performans elektroniczny (2023), Wallflower na flet, klarnet, saksofon, perkusję, wiolonczelę i kontrabas (2023), Internal Monologue na klarnet kontrabasowy, gitarę elektryczną, wiolonczelę, kontrabas, elektronikę i wideo (2023), HACKMANIT na dwa flety i elektronikę (2023), Trio na waltornię, trąbkę i puzon (2024), Ellipsis na dwóch wykonawców i elektronikę (2024).

Paweł Malinowski 

ur. w 1994. W swojej twórczości poszukuje muzycznych obiektów z przeszłości, którym nadaje nowy kontekst. Interesuje się campem, piosenkami zespołu Roxette, historiami szkatułkowymi, a także życiem codziennym. 

Współpracował m.in. z muzykami London Philharmonic Orchestra, Orkiestrą Muzyki Nowej, Ensemble Modern, Lineą, United Instruments of Lucilin, Hashtag Ensemble, Ensemble Kompopolex, Spółdzielnią Muzyczną. Jego kompozycje były prezentowane podczas festiwali MaerzMusik, Gaudeamus Muziekweek, Warszawska Jesień, Sacrum Profanum, Festiwalu Prawykonań, Międzynarodowych Wakacyjnych Kursów Nowej Muzyki w Darmstadcie, a także transmitowane przez rozgłośnie radiowe, m.in. BBC Radio 3 i Program 2 Polskiego Radia. 

Ukończył studia kompozycji w Royal Academy of Music Aarhus w klasie Simona Steena-Andersena, Nielsa Rønsholdta i Juliany Hodkinson oraz w Akademii Muzycznej w Krakowie w klasie Wojciecha Widłaka. Obecnie pod jego kierunkiem realizuje program szkoły doktorskiej. 

Wybrane utwory: …still untitled:( [love songs] na zespół i elektronikę (2015), schwarzeis na klarnet basowy, perkusję i wiolonczelę (2016), I <3 Franz na kwartet smyczkowy (2016), Viens! Maman va te prendre en photo na siedmioro wykonawców, elektronikę i wideo (2016), …über BWV 971 na flet i trio smyczkowe (2016), Dziś wydaje mi się że jest lepiej na 11 wykonawców, elektronikę i wideo (2017), It helps relieve tension na flet basowy, kontrabas i elektronikę (2017), Cmon join to Joyride na troje wykonawców, kasety magnetofonowe i wideo (2017), Op.50/No1 na fortepian (2017), Faites vos jeux na trio fortepianowe, elektronikę i wideo (2018), Robotron na zespół i sampler (2018), Nachtwanderung na orkiestrę (2018), They cant see you like I can na klarnet basowy, saksofon barytonowy, elektronikę i wideo (2018), import/export na zespół i elektronikę (2018), untitled na amplifikowany flet prosty i klawesyn (2019), ZMRÓŹ na orkiestrę i taśmę analogową (2019), and it rose and it fell and pulsed like a wave na altówkę, akordeon, elektronikę i wideo (2019/20), the fear of falling remains a constant na wiolonczelę, elektronikę i wideo (2020), it is way too serious to be in panic [ouverture] na taśmę analogową (2020), …still in the middle of happening na zespół i taśmy analogowe (2020), imaginarium polkolor na troje wykonawców, elektronikę i wideo na żywo (2020), declined/restored\elapsed na orkiestrę (2020/21), Paradise Blue [wed never be apart] na klarnet basowy, akordeon i dźwięki elektroniczne (2021), Nowe Formy, kompozycja zbiorowa na zespół pięciu wykonawczyń i media (2021), wolno na dwie marimby i dźwięki elektroniczne (2022), through the youth of these things na zespół, elektronikę i obiekty (2021/22), adagio sostenuto na sześć instrumentów (2022), untitled [largo] na gitarę (2022), [title unknown] na sześć instrumentów i dźwięki elektroniczne (2022/23), ice to weep na głos, instrumenty i dźwięki elektroniczne (2023), mauve [ô nuit damour] na dwa amplifikowane flety i elektronikę (2023), in dreams begin melodies na zespół (2023). 

Katarzyna Dziewiątkowska 

kompozytorka, wokalistka i teoretyczka muzyki. W 2010 ukończyła studia kompozytorskie pod kierunkiem Krystiana Kiełba oraz Cezarego Duchnowskiego (kompozycja komputerowa) i Zbigniewa Karneckiego (kompozycja teatralna i filmowa) w Akademii Muzycznej im. K. Lipińskiego we Wrocławiu; w 2011 ukończyła tam studia w zakresie teorii muzyki. W 2014 uzyskała stopień doktora sztuki w zakresie kompozycji. Od 2010 pracuje na stanowisku asystenta w rodzimej uczelni muzycznej. Jest członkiem m.in. Związku Kompozytorów Polskich, Stowarzyszenia Autorów ZAiKS oraz STOART.

Jej utwory były wykonywane na festiwalach takich jak: Musica Polonica Nova, Musica Electronica Nova, Warszawska Jesień, Sound Screen Festiwal, Gwiazdy Promują, Muzyka Epok oraz na licznych koncertach w Polsce i za granicą. Jest laureatką ogólnopolskich i międzynarodowych konkursów i projektów kompozytorskich. Przedstawienia teatralne z jej muzyką były wystawiane na deskach teatrów na terenie całej Polski. W kręgu szczególnych zainteresowań artystki leży muzyka wokalno-instrumentalna, liturgiczna, filmowa i teatralna oraz wpisująca się w nurt sztuki synkretycznej. Zamiłowania badawcze Katarzyny Dziewiątkowskiej z zakresu teorii muzyki dotyczą w szczególności muzyki wokalnej oraz teatralnej i filmowej. W latach 2004–07 uczyła się śpiewu klasycznego w klasie Bogdana Makala. Jako wokalistka dokonała wielu prawykonań i wykonań utworów kompozytorów młodego pokolenia.

Ma bogate doświadczenie w zakresie muzyki popularnej, którą wykonuje od najmłodszych lat. Jako wokalistka, kompozytorka, aranżerka i producentka uczestniczyła w licznych produkcjach realizowanych dla stacji telewizyjnych takich jak TVP2, TVN, Polsat, TVP Rozrywka i TVP Kultura oraz dokonała licznych nagrań, które znalazły się na albumach wydanych przez Universal Music Polska, Pomaton EMI, MTJ czy Luna Music. Koncertowała na największych scenach Polski oraz w USA, Kanadzie, Anglii, Niemczech i Litwie.

Wybrane utwory: Bajka na dwa soprany, dwoje aktorów, zespół orkiestrowy i elektronikę (2018), Signature na skrzypce i elektronikę (2019), Airy-tale na kwintet dęty (2019), Vigilio na organy solo (2020), 03/04 na sopran, wiolonczelę i elektronikę (2021), Shiva 1 na organy solo (2022), Polo-ness na dwa flety i klawesyn (2022), Legenda monitum sudetorum na orkiestrę (2023), Tobmetzen na skrzypce, harfę i elektronikę (2023), Extravaganza na organy i orkiestrę (2023).

Jerzy Kornowicz 

kompozytor, pianista improwizator, pedagog, animator i działacz muzyczny, urodzony w 1959 w Lublinie. Studiował kompozycję w Akademii Muzycznej w Warszawie u Tadeusza Bairda i Mariana Borkowskiego oraz w Konserwatorium Królewskim w Hadze u Louisa Andriessena. Autor muzyki wielu gatunków – twórca interdyscyplinarny. Jego utwory ze sfery muzyki komponowanej były wykonywane w kilkudziesięciu krajach przez czołowe orkiestry, zespoły i solistów. Nagrania tych utworów ukazały się na płytach wydanych przez BBC Music, Signum Classic, Polskie Nagrania, Acte Préalable, Ośrodek Międzykulturowych Inicjatyw Twórczych „Rozdroża” i Polskie Centrum Informacji Muzycznej. Jako kompozytor wyróżniony m.in. na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów, nominowany do nagrody Opus i nagrody Musica Nova. Inicjator powstania grupy muzyki improwizowanej Kawalerowie Błotni, z którą koncertował w wielu krajach. 

Zaangażowany w tworzenie i programowanie wydarzeń muzycznych, m.in. jako komisarz festiwalu Audio-Art w Warszawie, inicjator i koordynator cyklu koncertów „Generacje”, cyklu koncertów w warszawskich szkołach „Akademia dźwięku”, autor programu animacji muzycznej w szkołach Stowarzyszenia Kultury i Edukacji w Warszawie, pomysłodawca i organizator corocznych artystycznych warsztatów wolnej improwizacji pod nazwą „Ogólnopolski skup dźwięków nowych i używanych” oraz współtwórca i komisarz artystyczny (do 2024) Festiwalu Tradycji i Awangardy Muzycznej KODY w Lublinie. W latach 2003–15 prezes Związku Kompozytorów Polskich. Inicjator rozwiązań publicznych służących społecznemu obiegowi muzyki. Współinicjator powstania Europejskiego Porozumienia Kompozytorów i Autorów w Brukseli i Stowarzyszenia Kreatywna Polska, zrzeszającego polskie środowiska twórcze i przemysły kreatywne, którego jest prezesem. Jerzy Kornowicz od 2017 pełni funkcję dyrektora Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”.

Wybrane utwory (od 1995): Puzzler na orkiestrę kameralną (1995), Nieustanne rzeczy wirowanie na skrzypce solo (1996), Turlajśpiewka na kwartet saksofonowy (1997), Metanoja na klawesyn i taśmę (1998), Figury w oplocie na orkiestrę kameralną (1998–99), Cztery poematy do tekstów Czesława Miłosza na głos i fortepian (2000), Kształty żywiołów na klawesyn i dźwięki natury (2000), Oczekiwanie na chór mieszany (2000), Spiętrzenia na kwintet fortepianowy (2001), Renesis na dźwięki natury (2001), Zaklęcia na chór mieszany (2001), Lśnienie na skrzypce i fortepian (2001), Wstęga purpury (W szponach walca) na fortepian (2002), Cztery strumienie na smyczki (2003), Zorze I – Praskie na orkiestrę symfoniczną (2004), Zorze II – Ereprijs na orkiestrę kameralną (2004–05), Zorze III – Weltblech na zespół instrumentów dętych blaszanych i perkusję (2005), Zorze IV – Melos-Étos dla 15 wykonawców (2006), Sceny z bezkresu na zespół instrumentalny, zespół wokalny i live electronics (2006), Spiętrzenia na orkiestrę (2007), Dwie pieśni do tekstów pieśni Chopinowskich na sopran i fortepian (2010), Sceny z Bułhakowa na orkiestrę kameralną i improwizujący komputer (2010), Dzwony od Nielisza na dwa fortepiany (2011), Dzwony z Saint-Acheul na dwa fortepiany i sampler (2012), Sceny z Bułhakowa – Mińskie na orkiestrę kameralną i taśmę (2011), Godzina przemian – Echo, król Midas i łabędzie, wyprawa muzyczna na wątkach Przemian Owidiusza w opracowaniu Anny Kamieńskiej (2012), Milczenie dźwięków – w stronę Sz. E. na fortepian i elektronikę (2013), Nieustanne rzeczy wirowanie na dwie altówki (2013), OTO na fortepian (2013), Wielkie przejście, ikony na fortepian i inne instrumenty koncertujące oraz orkiestrę symfoniczną (2013), Great Spinning na big-band i solistów (2014), Historia Najmniej Prawdopodobna,opera w trzech aktach i 11 przestrzeniach dla młodej publiczności (2015), Ekstrema dla 11 wykonawców (2016), Dwa utwory na kwintet fortepianowy (2016), Dwie przestrzenie na dwoje skrzypiec i orkiestrę smyczkową (2016), Epigramy na dwa flety i orkiestrę kameralną (2016–17), Podróż do wnętrza Ziemi, wyprawa muzyczna na motywach powieści Jule’a Verne’a (2017), Sceny z Witkacego na orkiestrę smyczkową, instrumenty etniczne i słowa mówione (2017), Murale na skrzypce i orkiestrę symfoniczną (2019), Wrzeciona na klawesyn i orkiestrę kameralną (2019), Okno na orkiestrę smyczkową (2020), Transfiguracje – sceny liturgiczne na zespół i elektronikę (2021), Masywy na dwoje flecistów i orkiestrę symfoniczną (2023), Album Rodzinny, opera kameralna na dwoje solistów, orkiestrę smyczkową i projekcje wideo do libretta Michała Rusinka (2023); muzyka do sztuk teatralnych oraz ponad 30 projektów koncertowych stworzonych wraz z grupą Kawalerowie Błotni.

Rafał Zapała 

kompozytor, artysta dźwięku. Doktor habilitowany kompozycji, profesor Akademii Muzycznej w Poznaniu, stypendysta Fulbright Senior Award (2021), laureat Nagrody Artystycznej Miasta Poznania (2022). Ukończył studia kompozycji i dyrygentury chóralnej. Uczestniczył w kursach mistrzowskich, m.in.: Karlheinza Stockhausena (Kürten), Acanthes (Metz, z IRCAM, Tristanem Murailem, Beatem Furrerem), Pauline Oliveros, Alvina Luciera, Zbigniewa Karkowskiego, Międzynarodowych Wakacyjnych Kursach Nowej Muzyki w Darmstadcie i innych. Był artystą rezydentem m.in.: Center for Computer Research in Music and Acoustics na Stanford University (2014), Centrum Kultury „Zamek” w Poznaniu (2014), Filharmonii Świętokrzyskiej (2014/15), Zentrum für Kunst und Urbanistik w Berlinie (2016), Vertigo STARTS (2019, IRCAM i Centre Georges Pompidou) oraz Center for New Music and Audio Technologies na University of California w Berkeley. 

Zapała nie dostrzega granic pomiędzy muzyką poznaną poprzez akademickie wykształcenie, muzyczne doświadczenia kontrkultury i współpracę z artystami z innych dziedzin sztuki. Jego muzyka jest prezentowana na festiwalach muzyki współczesnej, w klubach jazzowych, na scenach muzyki eksperymentalnej oraz w otwartych przestrzeniach miejskich. Jest założycielem Kołorkingu Muzycznego, an_ARCHE NewMusicFoundation oraz wielu zespołów i projektów muzycznych (z muzyką współczesną komponowaną, improwizowaną, elektroniczną, eksperymentalną). Jego autorska koncepcja Live Electronic Preparation (LEP Technique) została opublikowana jako rozdział w Oxford Handbook of Interactive Audio (Oxford University Press, 2014). Szczególne miejsce w jego twórczości zajmują akcje i instalacje dźwiękowe wpisane w przestrzeń miejską, m.in. Sensorium (monumentalna instalacja w wieży zegarowej CK Zamek w Poznaniu) i Post-Apocalypsis (złoty medal dla polskiego pawilonu za sound design na Quadriennale w Pradze w 2015). 

Wybrane utwory: Gon na zespół i elektronikę (2008), Poster na kwartet smyczkowy i live electronics (2010), Nicolette na flet i live electronics (2010), Splitter na gitarę i ścianę budynku (2011), Skaner na orkiestrę symfoniczną, elektronikę i soundscape (2011), Cleaner na kontrabas i elektronikę (2013), Where is my mind!?!!, tryptyk instalacji dźwiękowych (2013), Ideogramy I, II III na orkiestrę symfoniczną (2013–14), Scherzo na zespół (2014), Post-Apocalypsis; sound art, praca zbiorowa w ramach kolektywu Dead Baitz (2014), Sensorium, sound art (2014), Abysses/Otchłanie, sound art (2015), Kwadraty na trójkąty i live electronics (2016), Concentus Apparatus na kwartet smyczkowy i live electronics (2016), Irreversible na kwartet smyczkowy i live electronics (2017), Scrolling to Zero na organy, elektronikę i interaktywny udział publiczności (2017), No Meaning Detected na skrzypce i elektronikę (2018), Judge Me Again na flet i live electronics (2018), Daremność na pięć instrumentów, elektronikę, wideo i system interakcji (2020), Introvertscollective na zespół, elektronikę i system interakcji (2021), Solastalgia, opera w pięciu częściach (2021), black serial MIDI music na wiele klawiatur MIDI (2023). 

Anna Sowa 

ur. w 1987, pochodzi z Tymbarku. W latach 2006–16 studiowała na Akademii Muzycznej im. G. i K. Bacewiczów w Łodzi, gdzie uzyskała dyplom w specjalności rytmika, pod kierunkiem m.in Szábolcsa Esztényiego i Elżbiety Aleksandrowicz (2011), a następnie w klasie kompozycji Zygmunta Krauzego (2016). W 2014 w ramach projektu Erasmus+, a później stypendium KAAD studiowała w Folkwang Universität der Künste w Essen w klasie kompozycji i wizualizacji Dietricha Hahnego. W latach 2017–18 jako stypendystka Rządu Chińskiej Republiki Ludowej studiowała w Shanghai Conservatory of Music. W 2021 ukończyła program Master Special na Musik-Akademie w Bazylei w klasie Johannesa Kreidlera oraz Caspara Johannesa Waltera. W 2019 otrzymała stypendium im. Witolda Lutosławskiego, a w 2020 oraz 2021 prestiżowe stypendium Fundacji Nicati de Luze (Szwajcaria).

Utwory Anny Sowy są regularnie wykonywane we Włoszech, w Polsce, Szwajcarii, Niemczech, Czechach, Słowacji, Izraelu oraz ośrodkach uniwersyteckich w Niemczech i Szwajcarii. Były prezentowane na festiwalach: ECLAT, Warszawska Jesień, Transit, Biennale Aktuelle Musik w Bremie, MINU Festival, Festiwalu Prawykonań, Sacrum Profanum, Ad Libitum, Musica Polonica Nova, NeoArte Syntezator Sztuki, Sinfonia Varsovia Swojemu Miastu, Polifonie, Pergine Festival, Musica Privata, Dotknij Teatru, Fru Improvisation Contact Festival, C.A.R. contemporary art ruhr, BÉTON Brut & Bruits, Bauhaus/Kurt Weill Festival, São Paulo Contemporary Composers Festival, XXV Festiwalu Muzyki Akordeonowej w Przemyślu i V Piotrkowskim Biennale Sztuki.

W 2020 multimedialny teatr instrumentalny Anny Sowy It’s Only the End of the World miał premierę w Theater Basel, w ramach projektu „Im Flow der Apokalypse”, a w 2022 odbyła się premiera Leiber. Eine Nichtkammer Oper w Bruchwerk Theater Siegen. W 2021 wraz ze stowarzyszeniem Anomalia artystka wygrała trzecią edycję konkursu Fringefundacji Haydn von Bozen und Trient. W ramach nagrody opera kompozytorki Silenzio/Silence miała premierę w ramach Opera Festival 2022 w Bolzano. W 2023 odbyły się premiery utworów zamówionych u Anny Sowy przez Basel Sinfonietta i Göttinger Symphonieorchester.

W latach 2011–17 Anna Sowa pracowała jako nauczycielka w Zespole Szkół Muzycznych im. O. Kolberga w Radomiu, w latach 2016–17 jako wykładowczyni na Akademii Muzycznej im. G. i K. Bacewiczów w Łodzi, gdzie prowadziła zajęcia z zakresu improwizacji fortepianowej w Katedrze Rytmiki i Improwizacji Fortepianowej.

Wybrane utwory: Seh, do, yek…! na skrzypce, akordeon i elektronikę (2018), Lass mich heraus! na kwartet puzonowy (2018), Koncert na duet akordeonowy i orkiestrę kameralną (2018), Kwartet smyczkowy (2019), smar na saksofon sopranowy, kontrabas i elektronikę (2019), Étouffe na skrzypce, akordeon i elektronikę (2019), Setz Dich bitte hin na zespół instrumentalny (2019), Message for the Year of the Metal Rat II na dwoje skrzypiec, akordeon, fortepian, perkusję i elektronikę (2020), Piece for Violin and Saxophone Player (2020), Faster na zespół i elektronikę (2020), smar II na kontrabas, gitarę elektryczną i elektronikę (2021), Z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu na perkusję i elektronikę (2021), Reed Interlude na obój, elektronikę i wideo (2021), pocket opera Silenzio na siedmioro wykonawców i elektronikę (2021/22), Dance ex machina na pianistkę, tancerza i elektronikę (2022), Leiber. Eine Nichtkammeroper, teatr instrumentalny na troje wykonawców i elektronikę (2022), Minimum Movement na klawesyn, skrzypce i elektronikę (2022), The Polish Chair na kwartet elektroniczny, elektronikę i wideo (2022), Diversions na orkiestrę, elektronikę i rzeźbę Grosse Méta-Maxi-Maxi-Utopia Jeana Tinguely’ego (2022), Nach dem Foto feiern wir weiter! na zespół i elektronikę (2023), BLAP na orkiestrę (2023), cognition, teatr instrumentalny (2023/24).

Wykonawcy

HAŃBA!

Hańba! w swoim założeniu była fikcyjną orkiestrą uliczną, której bohaterowie, przy wsparciu poetów oraz podwórkowego instrumentarium, piętnowali zło i nienawiść otaczającego ich świata lat 30. i 40. XX w. Po wejściu w drugą dekadę działalności zespołu nie sposób już jednak odróżnić, gdzie kończą się zmyślenie, poezja i historyczny anturaż, a gdzie rozpoczyna opowieść o smutnym obliczu współczesności.

W 2018 członkowie Hańby! zostali uhonorowani Paszportem „Polityki” „za muzyczno-literacko polityczną rekonstrukcję, która daje efekt zaskakujący: twórczo odświeża formułę folku i punka, a przy tym celnie opisuje dzisiejsze polskie konflikty i zagrożenia”. Hańba! jest również laureatką nagrody im. Grzegorza Ciechowskiego (2017) oraz nagrody im. Czesława Niemena (Nowa Tradycja 2014).

Grupa koncertowała na scenach, ulicach i festiwalach w USA, Kanadzie, Australii, Hiszpanii, Czechach i Słowacji, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Danii i Holandii oraz – naturalnie – w mniej lub bardziej znanych zakątkach Rzeczypospolitej.

Grzegorz Uzdański

ur. w 1979 w Warszawie. Autor powieści Wakacje (nominacja do Nagrody Conrada), Zaraz będzie po wszystkim (2019) i Wypiór (2021, nominacja do Paszportów „Polityki”) i strony „Nowe wiersze sławnych poetów” (wydanej w formie książki w 2021). Zajmuje się komedią improwizowaną, występuje w grupie Klancyk, Resorcie Komedii i Kolektywie Śmiesznie. Napisał sztukę Sen na gapę dla warszawskiego Teatru Lalek Guliwer (2023, reż. Robert Drobniuch) i teksty do bajki muzycznej Król Maciuś Pierwszy według Janusza Korczaka (2019, muzyka Jerzy Rogiewicz). W latach 2018–23 stały współpracownik kwartalnika „Przekrój”.