Bardzo długa i powolna katastrofa tramwaju nr 26

O spektaklu

Ludzie jadą tramwajem. Do pracy. Albo z pracy. Albo z pracy do pracy. Albo właśnie są w pracy.

A co jeśli nie dotrą tam dokąd zmierzają? Kraksa tramwaju wymusza niespodziewaną przerwę,       która trwa zaskakująco długo. 

Dyscyplinowany przez aplikację dostawca jedzenia (Filip Zaręba), desperacko próbuje zdążyć z kolejnym zleceniem wspierany przez chór rowerowych zębatek. Projektariusz Mariusz (Michał Jan Meller) walczy z deadlinem, by zdobyć kolejną pracę i wyrwać się z niekończącego się łańcucha “jeśli”. Bo jeśli ją zdobędzie, osiągnie stabilizację, a jeśli ją osiągnie, będzie mógł mieć psa. Hipochondryczka (Aleksandra Popławska) spieszy do pozostawionego bez opieki dziecka… i do apteki by uchronić bliskich przed nieszczęściem. Laska bez telefonu (Izabella Dudziak) szuka zgubionego smartfona, ale także życia, które zniknęło wraz z korporacyjnym kalendarzem. Towarzyszy jej w tym tajemniczy klaun (Filip Zaręba) – dealer, błazen i filozof w jednym. Prowadzi ją przez kolejne wspomnienia, mylne tropy i zmusza do niewygodnych odkryć, a reguły kapitalizmu zna lepiej niż cyrkowe sztuczki. Nad całą podróżą czuwa Motorniczy (Mirosław Zbrojewicz) – narrator i przewodnik, który przeprowadza widzów przez kolejne historie pasażerów, zmieniając role i perspektywy.

Spektakl w reżyserii Julii Nowak to wielogłosowa narracja o pracy w epoce nieustającej produktywności – o jej przymusie, tempie, niestabilności. O projektariacie, pracy opiekuńczej i emocjonalnej, prekaryzacji życia zawodowego i niezawodowego (jeśli takie w ogóle istnieje). Jest w niej surrealistyczny humor i ironiczna lekkość, ale także egzystencjalny ciężar.