Bardzo długa i powolna katastrofa tramwaju nr 26

Recenzje

• „Bardzo długa i powolna katastrofa tramwaju nr 26” to kompletny odjazd. Jak na tramwaj przystało. Moim zdaniem jeden z bardziej błyskotliwych, zabawnych – zarazem mądrych i świetnie zagranych spektakli jakie widziałem. TR Warszawa znakomicie zaczyna nowy sezon! Tekst i reżyseria Julii Nowak. Co to jest za tekst! Jak koronkowo, z jakim humorem napisany. Te monologi, sceny dialogowe, stanowią świetny splot zabawnych, absurdalnych wręcz sytuacji sklejonych z rzeczywistością współczesnych nam mieszkańców wielkiego miasta. […] To jest rollercoaster absurdów i realiów wielkiego miasta. Ale byłoby wszystko zbyt proste, umykające w pustkę farsy dla farsy, gdyby pozostało jedynie na poziomie punktowania owych absurdów. A nie jest! „Bardzo długa i powolna katastrofa…” nie jest wyłącznie spektaklem ku zabawie i śmiechu ciążącym. Postaci mówią o sprawach ważnych. […] TR Warszawa zaczyna sezon spektaklem lekkim, ale mądrym. Prześmiewczym choć z szacunkiem do wyśmiewanych. Efekt? Świetna zabawa, oczyszczająca umysł teatralna przygoda. Warto się wybrać na „Bardzo długą i powolną katastrofę tramwaju nr 26”. Wyjść potem lekkim i jednocześnie zupełnie innym wzrokiem patrzącym na tramwajowych współpasażerów. 

Jacek Mroczek, „Teatr Varia”

• „Bardzo długa i powolna katastrofa tramwaju nr 26” to debiut reżyserki i autorki tekstu Julii Nowak w TR Warszawa, a także pierwsza premiera tego teatru w opisanym hasłem „Strumienie miłości” sezonie 2026/2027. Tekst w opracowaniu dramaturgicznym Karoliny Szczypek to gorzka diagnoza stosunku współczesnego człowieka do pracy jako wymuszanego przez założenia kapitalizmu odpowiednika miłości. Uczymy się wdzięczności za każde zlecenie i projekt, za banany dzielone raz w tygodniu z „miłymi ludźmi” z wyższych pięter biurowca, których co prawda nie znamy z twarzy czy nazwiska, ale mamy nadzieję, że oni znają nas i działają na naszą korzyść. Dopisujemy do naszej codzienności superbohaterskie narracje – Dostawca jedzenia czuje się mistrzem kierownicy, zagrzewanym do boju przez wierne zębatki rowerowe; Hipochondryczka nadzoruje stan zdrowia swojej małoletniej podopiecznej lepiej niż rodzice dziecka; Projektariusz gotowy jest na każde wyzwanie; Laska bez telefonu błyskawicznie zamienia się w postać z korpo-bajki, żeby nie przynieść wstydu koledze z biurka obok. W konfrontacji z obiektem ich uczuć – pracą – okazuje się jednak, że tkwią po uszy w bardzo przemocowym związku. […] O pracy trzeba i wypada mówić nie tylko w kontekście błyskawicznych karier i historii „od call center do biura prezesa”. Czasami warto się zatrzymać i poważniej przemyśleć sytuację, z ironią i dystansem zwracając uwagę na to, co nie pasuje do wyidealizowanego obrazu pracy na osiem godzin, z umową, ubezpieczeniem zdrowotnym, składkami emerytalnymi i godnym wynagrodzeniem. Najlepiej byłoby nie potrzebować do tego katastrofy tramwaju. I niech każdego będzie stać na psa.

Lena Kuran, Teatr dla Wszystkich