Strach przed lataniem

Recenzje

• Weronika Szczawińska pokazuje w „Strachu przed lataniem” swoje supermoce. Jak zrobić w dzisiejszych czasach spektakl, który jest mocno feministyczny i jednocześnie zdecydowanie niepoprawny politycznie? Jak jednocześnie w wyrafinowany sposób żonglować intelektualnymi konwencjami – i pokazywać na scenie coś, co jest dziko śmieszne, „śmieszne” śmiechem z brzucha, a nie wyrafinowanym chichotem? Takie rzeczy, przynajmniej współcześnie, udają się raczej w kulturze anglosaskiej niż nad Wisłą. Ale udały się właśnie na scenie przy Marszałkowskiej 8.

Witold Mrozek, „Gazeta Wyborcza”

• Twóry spektaklu w TR Warszawa, Weronika Szczawińska i Piotr Wawer jr, podbijają komediową warstwę powieści, a grająca główną rolę charyzmatyczna Marta Nieradkiewicz brawurowo realizuje tę interpretację, godnie wspierana przez Rafała Maćkowiaka (Bennett) i Filipa Zarębę (Adrian, tutaj dużo młodszy niż w powieści), a także Beatę Bandurską w roli matki i Aleksandrę Matlingiewicz w rolach siostry i przyjaciółki Isadory. Dużo tu slapsticku, są „rozmowy” tyłków, choreografie zbudowane wokół ruchów frykcyjnych i jest porywająca scena seksu w formie tańca materaców, z oblewaniem się jogurtem na finał. Śmiech jest wyzwalający, ale też buduje pewien – bezpieczny? – dystans wobec działań bohaterki i pozwala spokojnie zadać (sobie) pytanie o miejsce, w którym jesteśmy pół wieku po wydaniu „Strachu przed lataniem” i dwa lata po ukazaniu się nowego polskiego przekładu.
  Aneta Kyzioł, „Polityka”
• Dawno nic mi w teatrze nie sprawiło tyle frajdy, ile spektakl Strach przed lataniem w reżyserii Weroniki Szczawińskiej i we współpracy reżyserskiej Alicji Czyczel, którego premiera odbyła się w czerwcu w TR Warszawa […] Marta Nieradkiewicz w roli Isadory jest jak wyjęta wprost z serialu Fleabag: zadziorna, lekko bezczelna, odważna, radosna, wirtuozerska. Co jakiś czas zwraca się wprost do publiczności, burząc czwartą ścianę. […] Strach przed lataniem to przedstawienie bezpruderyjne, piękne wizualnie (Marta Szypulska stworzyła znakomitą, inspirowaną Bauhausem scenografię i kolorowe, błyszczące kostiumy), zabawne, rubaszne, wzruszające, przystępne, a do tego brawurowo zagrane. Ale jego siłą jest też to, że naprawdę można się z poszczególnymi bohaterami i bohaterkami oraz ich doświadczeniami czy uczuciami utożsamić. Która z nas choć raz nie czuła się zagubiona w relacjach? Która nie chciała przełamać rutyny czymś szalonym i ekscytującym, nawet pomimo ryzyka? Która nie bała się, że życie biegnie w złym kierunku i przelatuje jej przez palce? Która nie martwiła się, że zamienia się we własną matkę?
  Wiktoria Tabak, „Culture.pl”

• ​To w ogóle jest bardzo piękne przedstawienie – paleta barw wykorzystana w kostiumach i scenografii ma potężny ładunek energetyczny (scenografia i kostiumy Marta Szypulska); zabawa i radość wyczuwalna także w grze aktorów jest zaraźliwa. […] W adaptacji Piotra Wawera jr świetnie udaje się wydobyć z powieści humor.
  Adrianna Wolińska, „Teatr Pismo”

• Scena miłosna Isadory i Adriana to jakiś obłęd, majstersztyk, bomba i sztos, i w ogóle nie można było oderwać oczu od dziecięco bawiących się swoimi rolami Marty Nieradkiewicz i Filipa Zaręby, franciszkańsko pogodzonego z niezaspokojoną chucią swojej żony – Benetta fantastycznie zagrał Rafał Maćkowiak; mamy fenomenalną w roli Mamusi – Beatę Bandurską i – Aleksandrę Matlingiewicz w roli Randy, a szóstym bohaterem tego przedstawienia są oczobijne, starannie wymyślone i dopracowane kostiumy Marty Szypulskiej.
  Rafał Turowski

• Isadora Nieradkiewicz jest bezczelna, jaskrawa, ostra – tak w namiętności, jak w desperacji i rozpaczy. Chwilami wydaje się komiksowa, jakby miała być esencją wyzwolonej kobiecości, ikoną feminizmu widzianą w nieco krzywym zwierciadle. Przypomina trochę „Bridget Jones”, a trochę samoświadomą narratorkę serialu „Dziewczyny”. Wszystko traktuje jak przygodę. Rzuca się w każdą sytuację bez zastanowienia, na łeb, na szyję. Jest do granic dobrego smaku otwarta i bezpośrednia w mówieniu o seksie i fizjologii, a jednocześnie patrzy na „te sprawy” z ironią i przymrużeniem oka. I to ironia właśnie jest siłą przedstawienia zrealizowanego w estetyce disco, w którym nie brakuje też muzyki tej epoki, cekinów, dzwonów, lateksu i dymu. […]Twórcy wydobywają z powieści Eriki Jong przede wszystkim humor, wątki satyryczne, farsowe. Reżyserka spektaklu Weronika Szczawińska stawia na grę z konwencją. Aktorzy odgrywają daną scenę na różne sposoby: raz w stylu kina noir, raz kina moralnego niepokoju, kiedy indziej à la soft porno. Najpierw z punktu widzenia kobiet, potem mężczyzn. Pytają, co się w „Strachu przed lataniem” zestarzało, a co jest ponadczasowe.
  Zuzanna Liszewska, „Culture.pl”