Power Play

Recenzje

„Power Play” to eksperyment ze wszech miar udany. […] Spektakl Samary Hersch stworzony na wypracowanych wspólnie improwizacjach aktorskich przyjmuje różnorodne formy pokazując zmienne granice ról dziecka i dorosłego. Robi to jednak z przenikliwą wrażliwością, wyobraźnią i humorem, bez moralizatorskich tonów i zbędnego zadęcia. Najwięcej uwagi poświęca aspektowi władzy, której nadmiar potrafi zawrócić w głowie niezależnie od wieku. Władzę tę przekazuje z rąk do rąk zestawiając z odpowiedzialnością, wolnością i otwartością na dialog. […] Sceniczne współistnienie aktorów z młodymi wykonawcami wytwarza nieokreślony rodzaj bliskiej relacji, dając jednocześnie wybrzmieć oryginalnemu spojrzeniu i prawdzie przedstawicieli różnych pokoleń. TR Warszawa włączając do kreowania teatralnej rzeczywistości nastolatków kontynuuje swój inkluzywny kurs, a mi pozostaje jedynie przyklasnąć tak realizowanym scenicznym eksperymentom.

Marek Zajdler, „Nasz Teatr”

 

Bardzo przewrotny i odważny spektakl o władzy, podporządkowaniu, reprezentacji, oddawaniu głosu. Oparty na niespotykanym w teatrze pakcie wzajemnego zaufania, którego wymaga niezwykła, oparta na improwizacji, współpraca między profesjonalną obsadą i grającymi w spektaklu dziećmi. Obie strony znakomicie radzą sobie w nietypowej sytuacji i wspólnie tworzą nową jakość. Odwaga ma tu jeszcze inny wymiar: spektakl do pewnego momentu ma bardzo wyrazistą formę, którą jednoznacznie odrzuca i przechodzi w zupełnie inną stronę, mocno zaskakując widownię.

Przemek Gulda, „Guldapoleca”

 

Power Play to najlepsze przedstawienie z udziałem dzieci, kierowane do nastoletniej publiczności, jakie dotychczas widziałam. Oferuje odejście od śmiertelnej powagi, zbyt często obecnej w spektaklach młodzieżowych, oraz wybór zupełnie innych strategii inscenizacyjnych. Oddaje hołd nieposkromionej dziecięcej wyobraźni, a w centrum stawia zabawę. Próbuje uchwycić wiele tematów jednocześnie i – paradoksalnie – jest to jego największa zaleta. To jednocześnie fantazja o oddaniu dzieciom władzy, zamianie ról między nimi a dorosłymi, ale też o wzajemnym, podmiotowym traktowaniu i stawianiu granic.

Magdalena Ożarowska, miesięcznik „Teatr”

 

Takich spektakli jak Power Play nie oglądamy w polskich teatrach często. Wymagają one koncentracji na procesie i zaangażowaniu dodatkowych osób, które zajmują się opieką właśnie nad nim. Otwierają też takie spojrzenia na klasyczne teksty literatury dziecięcej, które prowokują do zrewidowania ich kanonu, a przynajmniej przesunięciu akcentów w lekturze. […] O dzieciństwie nie sposób myśleć już jak o szczęśliwej krainie odseparowanej od świata problemów i przemocy. Jest ono uwikłane w cyfrowy kapitalizm, hierarchie społeczne i mechanizmy władzy. Wobec tego szczególnie poruszające jest oddanie w teatrze dzieciom przestrzeni do samodzielnego podejmowania decyzji, dysponowania zasobami, działania z planem albo bez planu. 

Zuzanna Berendt, „teatralny.pl”

 

Jest to chyba jeden z niewielu spektakli, w których grają dzieci i wychodzą na tym z godnością i bez wstydu. Swoją naturalnością i czystą radością zapełniają scenę i tworzą fantastyczną synergię z aktorami profesjonalnymi, co daje naprawdę przyjemną do oglądania grupę dzieci: tych dorosłych i tych prawdziwych, które po prostu dobrze się bawią.

„Power Play” w reżyserii Samary Hersch z TR Warszawa wzbudziło we mnie nieukrywane wzruszenie i ukłucie nostalgii, nie tylko dlatego, że to spektakl dla dzieci (czy też młodzieży – no offence), który traktuje odbiorców na poważnie i z szacunkiem, nie stara się niczego uprościć i tłumaczyć na siłę. […] Spektakl TR Warszawa dzięki takiej perspektywie jest kierowany nie tylko do dzieci, jako opowieść o oddaniu im sterów i pokazaniu, że zabawa jest i powinna się dziać na ich zasadach i nie ma co spieszyć się do bycia dorosłym, ale także właśnie dla takich starych dziadów jak ja. Może to być zimny prysznic otwierający oczy na stratę, która stała się tylko i wyłącznie z powodu mojej własnej, głupiej nieuwagi. Naprawdę piękny i poruszający projekt – pozdrawiam z mojego fortu z poduszek, kochani.

Kamil Pycia, „teatralna kicia”