On. Ona. Onko.

  • Nowość
  • Inna lokalizacja
  • TR bez barier / Pętla indukcyjna
  • Wyjazdy

Onko – 14. Międzynarodowy Festiwal Teatralny Boska Komedia

reż.Weronika Szczawińska
05.12 17:00
Kup bilet
  • Reżyseria

    Weronika Szczawińska

  • Dramaturgia

    Piotr Wawer jr

  • Premiera

    w TR Online: 21 marca 2021
    w TR Warszawa/Marszałkowska 8: 19 czerwca  2021

  • Cena biletu

    70 zł – normalny
    40 zł
    – ulgowy
    30 zł – wejściówka

  • Czas trwania

    1 godz. 15 minut 

O spektaklu

On. Ona. ONKO.

On. Sebastian Pawlak, aktor. Przygląda się rzeczywistości, ciału, relacjom społecznym i językowi z perspektywy kogoś, który usłyszał, że jest najgorszym artystą na świecie i doświadczył inwazyjnej reżyserii.

Ona. Weronika Szczawińska, reżyserka. Przygląda się rzeczywistości, ciału, relacjom społecznym i językowi z perspektywy osoby, która usłyszała diagnozę “rak piersi” i doświadczyła inwazyjnego leczenia.

ONKO. Spektakl osadzony w osobistych doświadczeniach reżyserki Weroniki Szczawińskiej i aktora Sebastiana Pawlaka, których połączyła wiara w to, że nawet najtrudniejszy scenariusz życia można zmienić i zagrać w nim nową rolę. Albo i nie.


Projekt rozwijany w ramach rezydencji artystycznej Sopot Non Fiction 2020.

Weronika Szczawińska (ur. 1981) – reżyserka, dramaturżka, teoretyczka kultury, performerka. Absolwentka Kolegium Międzyobszarowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych i Społecznych (MISH) na Uniwersytecie Warszawskim, doktorantka w Instytucie Sztuki PAN. Studiowała reżyserię w Państwowej Wyższej Szkole Teatralnej w Warszawie. Współpracowała z wieloma ważnymi teatrami w Polsce (m.in. Narodowy Stary Teatr w Krakowie, Teatr Powszechny w Warszawie, Komuna Warszawa, Wrocławski Teatr Współczesny) oraz Slovensko mladinsko gledališče w Lublanie. Adiunkt na Wydziale Wiedzy o Teatrze PWST w Warszawie. Laureatka prestiżowego Paszportu Polityki 2019, za „intymne i czułe spektakle, które łączą wątki prywatne z ważnymi kwestiami społecznymi. Za zaangażowanie, przekraczanie własnej ścieżki zawodowej”. Do jej najnowszych prac należą: „Klub” (The Club, Akademia Teatralna i TR Warszawa 2021), „Onko” (TR Warszawa 2021), „Miejski Ptasiarz” (The Urban Birder, Wrocławski Teatr Współczesny 2020), „Po prostu” (Simply Said, Performing Arts Institute 2019), „Rozmowa o drzewach” (A Talk about trees, Komuna Warszawa 2019), „Nigdy więcej wojny” (No More War, Komuna Warszawa 2018), „Genialna przyjaciółka” na podstawie Eleny Ferrante (My Brilliant Friend,Wrocławski Teatr Współczesny 2018), „Lawrence z Arabii” (Lawrence of Arabia, Teatr Powszechny w Warszawie 2018).
Członkini kolektywu Instytutu Sztuk Performatywnych (InSzPer).


Piotr Wawer, jr (ur.1983), aktor i dramaturg, twórca projektów niezależnych. Stale współpracuje z reżyserką Weroniką Szczawińską. Absolwent Studium Aktorskiego przy Teatrze im. Stefana Jaracza w Olsztynie. Współpracował m.in. z Teatrem Dramatycznym w Wałbrzychu, Teatrem Studio w Warszawie, Teatrem Powszechnym w Warszawie, Narodowym Starym Teatrem w Krakowie, Slovensko Mladinsko Gledališče w Lublanie, TR Warszawa oraz teatrem Komuna/Warszawa. Laureat Nagrody im. Jana Świderskiego oraz nagrody aktorskiej na VIII Festiwalu „Rzeczywistość przedstawiona” za rolę Dresiarza w spektaklu „Był sobie Polak, Polak, Polak i diabeł” (reż. Monika Strzępka, 2007) oraz nagrody za najlepszą rolę męską na Festiwalu Nowego Teatru w Rzeszowie za spektakl „Afryka” (reż. Bartek Frąckowiak, 2015) . Od stycznia 2015 do sierpnia 2017 w zespole Teatru Polskiego w Bydgoszczy. Współtworzy kolektyw InSzPer – Instytut Sztuk Performatywnych. Kiedyś wyczynowy żeglarz, później freediver. Dziś głównie górołaz amator.

Od reżyserki:

Twórcy i twórczynie

reżyseria, tekst: Weronika Szczawińska

dramaturgia, tekst, opracowanie muzyczne: Piotr Wawer jr

tekst: Sebastian Pawlak

scenografia i kostiumy: Karol Radziszewski

ruch, współpraca koncepcyjna: Agata Maszkiewicz

pianino: Aleksandra Gryka

  • W spektaklu wykorzystano fragmenty książek:

    Jenny Diski, In Gratitude, Bloomsbury Publishing 2016
    Anne Boyer, The undying: a meditation on modern illness, Allen Lane 2019
    w tłumaczeniu Weroniki Szczawińskiej

Realizacja

Asystentka reżyserki: Malwina Szumacher (do 31 grudnia 2020), Katarzyna Gawryś-Rodriguez (od 1 stycznia 2021)

Producentka: Karolina Pająk-Sieczkowska

Inspicjent: Piotr Piotrowicz

Kierownik techniczny: Sebastian Kuźma

Realizator dźwięku: Jan Dudziński

Realizator światła: Jędrzej Jęcikowski

Brygadzista sceny: Tomasz Trojanowski 

Realizacja kostiumów: Aleksandra Andrychowicz

Garderoba: Elżbieta Kołtonowicz, Teresa Rutkowska

Charakteryzacja: Milena Jura, Dominika Zatońska

Galeria

fot. Monika Stolarska

Wywiady i rozmowy

Weronika Szczawińska: (…) Chodzi o rozpoznanie obszarów, miejsc, gdzie jako ludzie wchodzimy w performans społeczny, który właśnie nas instytucjonalnie poniża. Dla mnie było ważne, jak pogodzić się z byciem pacjentką bez tego poczucia poniżenia. To nie jest tylko kwestia ochrony zdrowia, bo ja mam przeważająco bardzo dobre doświadczenie z ochroną zdrowia, ale najgorsze są te rakowe klisze, które mamy w głowach. Sebastian to przełożył na sztukę i swoje bogate doświadczenie. I tak mamy nasz podwójny moment bezczelnej niepodległości w tym spektaklu.

Weronika Szczwińska: (…) Dużo się teraz mówi, że wszystko jest zamknięte w polityce tożsamościowej, i każdy będzie już siedział w swoim: feministki w feminizmie, osoby nieheteronormatywne, grupy etniczne i tak dalej.

Wydało mi się to ciekawe – porozmawiajmy o kobiecym doświadczeniu, „upłciowionej” chorobie, zapraszając do tego mężczyzn. Sebastian Pawlak to aktor dysponujący niesamowicie nowoczesnym warsztatem – i teatralnym, i performerskim, bardzo mocno osadzonym w ciele. Dopiero później pojawił się pomysł, że może ja też będę na scenie – i to wyszło z moich rozmów z TR Warszawa. W czasie choroby to ja byłam osobą, którą się opiekowano, a teraz ja jestem osobą, która się zajmuje kimś na scenie.

Mike Urbaniak: Do czego może się przydać choroba nowotworowa?

Weronika Szczawińska:
Może się przydać do przewartościowania pewnych rzeczy, do spojrzenia na nie trochę inaczej. Zdaję sobie sprawę, że to brzmi banalnie, że da się tak powiedzieć o każdym doświadczeniu, ale w tym przypadku widzę to jako głęboką kwestię tożsamościową, którą musisz wziąć na klatę, bo siedzisz w tym po uszy. Moja choroba nowotworowa przydała mi się do przemyślenia tak fundamentalnych kwestii jak choroba i zdrowie. Wcześniej uważałam, że są one od siebie bardzo mocno odgraniczone. Dzisiaj wiem, że to nieprawda. Tak naprawdę większość z nas nie jest do końca zdrowa, zdrowie jest raczej naszą fantazją o byciu zdrowymi.

Recenzje

  • ONKO czytać można jako miękki – bo nie korzystający z radykalnych środków wyrazu i bazujący na dystansie i humorze – manifest przeciwko dwóm dychotomiom o niezwykle silnej pozycji zarówno w kulturowych obrazowaniach, jak i języku, mianowicie: przeciwko dychotomii sukcesu i porażki oraz zdrowia i choroby

    Marcelina Obarska, culture. pl
  • Ten minimalistyczny, cudownie niepoprawny, zabawny, zrywający z martyrologią spektakl jest również ostrym komentarzem do lubującego się w metafizyce świata teatru. (…) Szczawińska i – fenomenalnie grający, a kiedy trzeba odpowiednio się zagrywający – Pawlak potrafią równie mocno śmiać się z siebie, z własnych ambicji. Ich żarty, czasem wisielcze, czasem celowo prymitywne, każą uważnie przyjrzeć się w rakowi i odpowiedzieć na niepopularne pytanie: do czego może być przydatna choroba?

    TR Warszawa, który wciąż przoduje w jakości transmisji streamingowych (tę zrealizowała Jagoda Szelc), zdecydował się nie czekać na premierę live i w marcu pokazał spektakl przedpremierowo. Jak słusznie zauważyła wówczas we wprowadzeniu do spektaklu Maria Maj, której rak zabrał córkę, „Onko” to historia idealnie skrojona na obecny czas. Kiedy smutek i cierpienie zadomowiły się w naszym życiu, dobrze pamiętać, że każdemu została jego ograniczona długość”.

    Dawid Dudko, kultura.onet.pl
  • „Onko w reżyserii Weroniki Szczawińskiej nie miał być terapeutycznym spektaklem o raku, choć reżyserka i zarazem bohaterka przedstawienia przeżyła chorobę nowotworową. I rzeczywiście w najnowszej premierze online TR Warszawa to nie choroba jest najważniejsza. (…) Ona młoda kobieta, reżyserka, słyszy diagnozę: rak piersi. I mierzy się nie tylko z chorobą, ale też z kulturowymi konwencjami i stereotypami. On – aktor z małej miejscowości, którego droga do kultowego warszawskiego teatru nie była łatwa, próbuje uciec przed zgubnym dla artysty zaszufladkowaniem. Właściwie w obie postacie wciela się Sebastian Pawlak.
    Szczawińska towarzyszy mu na scenie, od czasu do czasu komentując akcję, słowem – grając reżyserkę. Jest w tym przewrotnym zestawieniu kondycji pacjentki oraz aktora jakaś nieoczywista siła. Skromny, bezpretensjonalny spektakl o chorobie i sztuce staje się opowieścią o próbie ocalenia własnej podmiotowości”.

    Michał Centkowski, Newsweek

Partnerem spektaklu jest Fundacja Onkologiczna Alivia.

Wsparcie ze środków Funduszu Przeciwdziałania COVID-19.

Zobacz również

Patroni