TRZASK PRASK

Recenzje

• Nie sposób nie zauważyć, że „Trzask Prask” to spektakl głęboko zakorzeniony w polskiej rzeczywistości millenialsów. „Dwie powieści ruchu” to bowiem „narracje o ludziach spychanych przez kapitalizm na obrzeża sytego świata”. Zygucki nie ucieka od tego społeczno-politycznego podłoża, ale też nie przesadza z jego wyeksponowaniem. […] „Trzask Prask” to spektakl o kryzysie jako sile napędowej. W czasach, gdy teatr instytucjonalny często gubi się pomiędzy komercyjną dostępnością a artystyczną ambicją, propozycja Zyguckiego brzmi jak głos pokolenia, które nie ma czasu na kompromisy.

  Agnieszka Sielańczyk, „KMAG”

• To, w jaki sposób Filip Zaręba gra człowieka pogrążonego w depresji, trzeba nazwać pięknym. […] Dobrze zatem, że w repertuarze TR Warszawa znalazł się spektakl dla tych, którzy nie są już nastolatkami, ale jeszcze nie czują się w pełni dorośli. Dla tych w poczuciu rozedrgania – między nastoletniością a dojrzałością; między potrzebą zmiany a lękiem przed nią. Warto więc trzymać kciuki za to, aby właśnie taką publiczność przyciągnął spektakl. Zresztą filmy z gatunku coming of age są lubiane przez widzów i widzki w każdym wieku – może w teatrze także jest na to szansa?

  Aleksandra Wolińska, „Dwutygodnik”

• „Trzask Prask” jest też trochę o tym, żeby w ciągłym ruchu i zmianie umieć wychwycić momenty warte zatrzymania. By znaleźć w sobie odwagę także na stabilność, na relację, na uczucie. Aby nadarzająca się życiowa okazja „nie dzwoniła i mówiła, że przepadła”. Bo gdy jest się stale w biegu, niczego nie można się porządnie chwycić. Dlatego jak powie Jan Dravnel opłaca się „zawsze zrobić, bo jak się nie zrobi, to się nie będzie wiedziało”. Prask. I tyle.

  Marek Zajdler, „Nasz Teatr”

• „Trzask Prask” to coś więcej niż love story. […] jest w tym spektaklu szwung i lot, jest też dostęp do wzruszeń. Twórcy świadomie wyzyskują popkulturowe klisze. Przyznajcie, też chcielibyście wsiąść do auta i ruszyć na skraj lasu, przeżywając po drodze filmowe przygody.

  Dominik Gac, „Teatr Pismo”

• Projekt nie byłby tak interesujący bez wspaniałej dyspozycji aktorskiej zespołu TR Warszawa, która pozwala odzwierciedlić w sposób wiarygodny pokoleniowe zagubienie, rozchwianie emocjonalne, niepewność osób poszukujących rozwiązań swoich problemów, potrzebujących wsparcia i pomocy. Inga Chmurzyńska, Jan Dravnel, Monika Frajczyk, Damian Sosnowski, Filip Zaręba rozumieją i z powodzeniem wspomagają reżysera, Krzysztofa Zyguckiego, który doskonale poradził sobie z tematem trudnej i bolesnej współczesności, z którą mierzą się młodzi ludzie. A jak spojrzy się szerzej, tak naprawdę nie tylko młodzi. Bo wydaje się, że będąc w kryzysie łatwo przychodzi zerwać z dotychczasowym życiem -trzask prask i jest po wszystkim. W istocie jest to instynktowny odruch, desperacka reakcja, nieprzewidywalna w skutkach decyzja. Chęć zmiany, pragnienie przetrwania.

  Ewa Bąk, „Okiem Widza”

• Ostatecznie przedstawienie jest podróżą przez świat młodych ludzi, a jego odbiór zależeć będzie od etapu w życiu, na którym znajduje się widz. Dla jednych „Trzask Prask” będzie lustrem, dla innych dziwactwem.

  Maria Sławińska