Milo Rau (ur. 1977 w Bernie) – szwajcarski reżyser teatralny i filmowy, dramatopisarz, eseista, dziennikarz oraz teoretyk teatru, uznawany za jednego z najważniejszych twórców współczesnego teatru politycznego w Europie.

Studiował socjologię, germanistykę i romanistykę w Zurychu, Berlinie oraz Paryżu, gdzie jego mentorami byli m.in. Pierre Bourdieu i Tzvetan Todorov. Karierę rozpoczynał jako dziennikarz, relacjonując wydarzenia polityczne m.in. z Meksyku i Kuby, a od początku lat 2000. coraz aktywniej działał jako reżyser teatralny. W 2007 roku założył International Institute of Political Murder (IIPM) – platformę artystyczną zajmującą się produkcją spektakli, filmów, instalacji i projektów dokumentalnych, często rekonstruujących ważne wydarzenia polityczne i historyczne.

Twórczość Raua cechuje zaangażowanie społeczne, radykalizm formalny i głęboka analiza mechanizmów władzy, przemocy oraz odpowiedzialności zbiorowej. Jego najważniejsze spektakle to m.in. The Last Days of the Ceausescus – rekonstrukcja procesu i egzekucji rumuńskiej pary dyktatorów, Hate Radio – przedstawienie o radiu propagującym ludobójstwo w Rwandzie, La Reprise. Histoire(s) du théâtre (I) – spektakl oparty na brutalnym morderstwie w Liège, Orestes w Mosulu – grecka tragedia odtworzona w zniszczonym wojną irackim mieście, oraz Antygona w Amazonii – reinterpretacja klasyki w kontekście walki o prawa ludności rdzennej i ochronę środowiska.

W latach 2018–2023 pełnił funkcję dyrektora artystycznego teatru NTGent w Gandawie (Belgia), gdzie opracował manifest „Teatr Miejski Przyszłości”, postulujący radykalne otwarcie sceny na realne problemy społeczne i włączenie lokalnych społeczności w proces twórczy. Od 2023 roku jest dyrektorem artystycznym prestiżowego wiedeńskiego festiwalu Wiener Festwochen.

Milo Rau jest laureatem wielu międzynarodowych nagród, m.in. Europejskiej Nagrody Teatralnej w kategorii „Realności Teatralne” (2018), a jego spektakle regularnie goszczą na najważniejszych festiwalach w Europie – od Berliner Theatertreffen po Festival d’Avignon i Biennale w Wenecji. Jego twórczość, często kontrowersyjna i prowokacyjna, stawia pytania o etykę przedstawiania, granice fikcji oraz społeczną funkcję sztuki.